Historia Bursy


Krótka Historia Bursy Salezjańskiej

            Nasza placówka zawdzięcza swoje imię wielkiemu społecznikowi księdzu prałatowi Janowi Siemcowi (1846-1919). Od 1889 r. był on proboszczem parafii św. Antoniego w Warszawie przy ul. Senatorskiej 31/33. W roku 1897 nabył plac między ulicami Dobrą, Wiślaną, Browarną i Lipową i w latach 1898–1905 wzniósł wg projektu Dziekońskiego kościół pod wezwaniem Świętej Rodziny oraz kompleks budynków mieszczący zakład dla chłopców, warsztaty oraz internat.

            Od 1907 roku, datują się pierwsze kontakty między księdzem Janem Siemcem, a Towarzystwem Salezjańskim, uwieńczone (już po jego śmierci) 19 sierpnia 1919 r. przyjęciem prze Towarzystwo Salezjańskie zakładu i kościoła. Dla całego obiektu przyjęto nazwę „Zakład Salezjański im. Księdza Siemca w Warszawie” i otworzono „Salezjańską Szkołę Rzemiosł”, w której były działy: krawiecki, szewski, stolarski i ślusarski. Cztery lata później placówka wzbogaciła się o kolejny dział, introligatorsko-drukarski, gdzie drukowano m.in. czasopisma „Pokłosie Salezjańskie” i „Młodzież misyjna”. Zarząd Towarzystwa Przyjaciół Powiśla w 1929 roku wystąpił z inicjatywą zmiany nazwy ul. Wiślanej na ul. Siemca.

            Czasy wojny poważnie ograniczyły działalność placówki. Jedynie dział wydawniczy prowadził zajęcia. Na terenie zakładu znalazło schronienie 170 osób zamieszkujących internat dla dzieci i młodzieży. W roku szkolnym 1942/43 prowadzone były tajne komplety „Wolnej Wszechnicy”. W okresie Powstania Warszawskiego zburzeniu uległa część zakładu i kościół. Po wyzwoleniu Warszawy, w marcu 1945 roku zostaje podjęta decyzja o odbudowie w pierwszej kolejności Zakładu Salezjańskiego. Dnia 2.09.1947 r. otwarto Prywatną Średnią Szkołę Graficzną Towarzystwa Salezjańskiego. Jednak po 3 latach, w lutym 1950 r. ówczesne władze PRL na podstawie orzeczenia Głównej komisji do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw (z dnia 18 lipca 1949 roku) zajęły cały odbudowany Zakład Salezjański. W październiku 1956 r. decyzją Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego Zakład opuszczają Salezjanie, którzy pozostali w upaństwowionym budynku przy ul. Wiślanej. Nie udało się odbudować kościoła.

            Powrót Salezjanów w nowej rzeczywistości politycznej na Wiślaną nastąpił 1.07.1993r. po orzeczeniu Komisji Majątkowej nakazującej  zwrot udowodnionej własności. Nieco wcześniej - 06.04.1993 r. ks. Idzi Vigano, Przełożony Generalny Towarzystwa Salezjańskiego w Rzymie, erygował dom zakonny Towarzystwa Salezjańskiego pod wezwaniem Świętej Rodziny w Warszawie. Koncepcja zagospodarowania obiektu była jedna: praca wychowawcza wśród młodzieży w Bursie Salezjańskiej. Zezwolenia władz oświatowych i miasta na prowadzenie takiej placówki pozwoliły na niezwłoczne uruchomienie działań polegających na powołaniu kadry wychowawczej i administracyjnej oraz na rozpoczęcie naboru kandydatów na rok szkolny 1993/94. Prace remontowe i adaptacyjne podjęto pod kontem otwarcia  bursy dla chłopców.

            Obiekt spełnia wymagane standardy placówki oświatowo-wychowawczej pod względem bazowym. Posiada cztery kondygnacje: na parterze znajdują się pomieszczenia biurowe, kuchnia ze stołówką i zapleczem, sala gimnastyczna. Trzy piętra mieszkalne to 54 pokoje  (2, 3 i 4 osobowe), kaplica, świetlica, sala bilardowa, 2 pokoje cichej nauki z dostępem do internetu i salka konferencyjna z podręczną biblioteczką. Obecnie w Bursie może zamieszkać 144 chłopców uczęszczających do różnych szkół gimnazjalnych, ponadgimnazjalnych oraz artystycznych i sportowych na terenie Warszawy. Personel wychowawczy stanowią salezjanie i wychowawcy świeccy. Zatrudniony jest również personel administracyjny.

            Obchodziliśmy już jubileusze dziesięciolecia i dwudziestolecia istnienia Placówki. Liczba tych, którzy mieszkali  minimum jeden rok przekroczyła już pułap 600 wychowanków. Niektórzy z nich pełnią dziś odpowiedzialne funkcje i zajmują wysokie stanowiska w społeczeństwie. Główna idea jaka wszystkim – salezjanom i świeckim – towarzyszy w prowadzonym dziele to: „wychowywać dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli”. W tym też celu akcentowane są:  życie liturgiczne (Msza św. z okazją do spowiedzi św., wspólna modlitwa wieczorna każdego dnia ze słówkiem na dobranoc, nabożeństwa roku liturgicznego);  cotygodniowe prelekcje dotyczące życia społeczno-religijnego; działania wychowawcze poprzez sport, rozrywkę i  muzykę, a przede wszystkim salezjańska asystencja – bycie i towarzyszenie młodemu człowiekowi w jego codziennej nauce i życiu we wspólnocie Bursy.

Sentencje

... Chodźcie nogami po ziemi, a sercem mieszkajcie w niebie ...
ks. Bosko
... W pracy dla dusz taką wartość ma 30 miligramów pobożności, jak 100 miligramów wiedzy ...
ks. Bosko
... Przyzwyczajenia uformowane w młodzieży pozostają na całe życie: jeśli są dobre, prowadzą do cnoty i dają moralną pewność, że dostąpi zbawienia. W przeciwnym razie biada nam, gdy nabierze złych manier i przyzwyczajeń ...
ks. Bosko